تبليغاتX
سوز لوار پراكنده نويسي حسين رزده

سوز لوار پراكنده نويسي حسين رزده

فرهنگی و هنری ادبي

روي خط موازي جيغ ميكشد

باد كه ميوزد

ميو ه ات را بنداز

بابا سيب داد

چنگ ميزنم دستارت را در باد

دختر ك سيه چهر ده جنوب

تنت بوي شرجي ميدهت

اب  خاك وتو نيستي

ومن سالها با عروسكت تنهايم

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1388/04/31ساعت 17:13  توسط حسین رزده  | 

خاطره مرد جوجه فروش

اینجا عشق را با سونی اریکسون و نوکیا تمرین میکنند .گذشته عشق را در خاله بازی تمرین میکردند این شدند  . وای به حال عشق های مجازی ومیس کالی ُبیچاره من و خاطرات مرد جوجه فروش وشاید عاشقیت های کوچه های تنگ  کمربندی
+ نوشته شده در  سه شنبه 1388/04/23ساعت 12:4  توسط حسین رزده  | 

پفک جو مونگ

ما ایرانیا چقد زود جو گیر میشیم   همین سریال  جو مونگو میگم

هنوز تموم نشده پفک . چیپس و بسکویت جو مونگ اومده به بازار

اخه ما چقد بد بختیم که خام این تبلیغات میشیم   تازه کجاشو دیدی

 من یه نفرو سراغ دارم که برا اینکه بره سوسانو  رو ببینه همه زندگیشو فروخته و رفته چین  اما نه تنها ندیده بلکه  اونجا کتکم خورده   دست از پا دراز تر بر گشته شهرشون ....

منم گاهی به خودم شک میکنم

 

+ نوشته شده در  شنبه 1388/04/20ساعت 11:18  توسط حسین رزده  | 

ابراهیم منصفی شور شعر ترانه وشروه

بلند شو رامی با هرم نفسهایت در سیم گیتارت بدم . ایا هنوز کالنگ هایت را دوستداری ؟

 بت گورا ن زاد گاه کودکیت خاموش است و چقدر دلش برای خند های کودکانه ات تنگ شده . وقتی دلگیر میشوم و گوشه ای کز میکنم  بی اختیار صدای شروه تو در گوشم می پیچد . شور میگیرم رقص دهل سر کنگی  گازی زار و عود وگشته. همین چند روز پیش سالروز هجرتت به دیار باقی بود اما هیچ کس سراغت را نگرفت و هیچ جای از تو چیزی نوشته نشد . میدانم دلت خیلی گرفت از نا رفیقانت

اما برای ما همین بس که احمد شاملو تورا شاعری بزرگ میداند

تو در زاد گاهت غریب مانده ای رامی .نسل امروز کمتر می شناسنت

نمیدانم چرا دربین این نسل نا شناخته ماند ه ای

می خواهم یکی از ترانه هایت را بنویسم  این شعر تمام زندگی من است

من بااین ترانه زندگی میکنم و خودم را در او دیده ام   همه حر فای من همین ترانه توست  رامی

صدات امزه صدام تشنو نهندی 

خیال پوچ اری هیچ وقت نمودی

مواسته بی دلم خونه بسازم

هر چه خونه مساخت تچلوندی

زیر ماه لو تیو ماکرده گازی

وعده مدا که با دنیام بسازی

تشکه ساز دلم خاموشم اتکه

ناز دستت بشم خوب انوازی

سیاه مودم سیاه چشمم  سیاه دل

دلم همراهتن منزل وامنزل

تو وا صدتا دل  اد بستن ولی مه

نه امبخشی  نه امگفت از کسی دل

خدایا هر چه دردن وامه بودن

رخم زردن مثل دریا کبودن

سرم سنگین مثه کوه سیاهن

دلم نازک مثه یک کال مودن

 

+ نوشته شده در  شنبه 1388/04/13ساعت 10:52  توسط حسین رزده  | 

تازه هورن بدو ماهي تازه

نيستي وحالا در كودكيم دستان تو را در باد

جلبيل خوسي مادر بزر گ بوي گشته دو بيچي را دارد

از دريا كه بر ميگردي با زنبيلي از ماهي  گاريز

 جهله ابي را يك نفس بالا ميكشي و زنت ساره با ظرف رطب خنيزي كنارت روي تك مينشيند

دختر كوچكت رفته از بركه  اب بياورد جهله اي رو سر ش ونصف تنش خيس از اب ؟

اين چهارمين رطب است كه ميخوري وهسته ا ش را در ظرف ميگزاري

بوي حواري چكو ميگ   گنوغت كرده  باترشي انبه  دست پخت سارا هم حرف نداره

هميشه سرتو بيخ گوشش ميزاشتي و ميگفتي اگه سنگم جوش بدي  خوشمزه است

حالا كجاست بوي عر قچين تنت  و لنگي كه با او عمرت را پير كردي

با تو ام صياد پير بر خيز و سخني بگو   نو ه ات با كاديلاك سر قبرت مانور ميدهت اما تو اينها را نمي خواستي درسته ( بلند به و جار بزن مثل پيشترو كه تو محله غار تزه بدو ماهي تازه تازه  ممغن   

زنو دورت جم ابودن وماهي شاخري)  نيستي ومن بغض دلم را به هرشب به دريا ميريزم

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1388/04/04ساعت 10:27  توسط حسین رزده  | 

میراث رفته

نمایشگاه عکس منصور نعیمی در نگار خانه  کورش گرمساری برگذار شد این نمایشگاه مروری بود بر سی سال عکاسی نعیمی

عکسهای از شهر بندر   در سی سال قبل  به نظرم  اگر چه به لحاظ

تکنیک  قوی نبود اما یک  سند تاریخی  معتبری برای هرمزگان است

عکسهای که دیگر شوژ ه هایش  مرده اند وفرصتی برای  عکاس دیگری

بوجود نمیاید این نمایشگاه تا۷ تیر   دایر میباشد

+ نوشته شده در  سه شنبه 1388/04/02ساعت 10:15  توسط حسین رزده  |